Pionier in de familie

Het project waar ik mee bezig ben kan niet geheel los worden gezien van mijn vader.  Afgelopen week overleed hij op 86 jarige leeftijd. De laatste jaren was hij niet meer in staat om wat er allemaal om heen gebeurde te plaatsen, maar wanneer hij het nog had gesnapt was hij ongetwijfeld trots geweest op het feit dat ik het stokje van de energie besparing van hem over heb overgenomen.

Hij was, eind jaren zeventig, zijn tijd reeds ver vooruit. Mijn ouders hadden besloten dat het tijd werd voor een koopwoning. Niet ver van waar wij woonden werd een nieuwbouwproject opgestart: achterveld. Ik kan me herinneren dat in de Zenderstreeknieuws een plattegrond van het project stond en dat je daar bij de gemeente op in kon schrijven. Het was mogelijk om 3 (of 5, daar wil ik vanaf zijn) woningen als voorkeur op te geven. Na enige spannende weken kregen wij onze nummer 1 van onze lijst toegewezen. Dissel 42.

Ook in die tijd waren er al verhalen dat, wanneer we zo door zouden gaan, de wereld zijn langste tijd zou hebben gehad. De bronnen zouden opraken en er moest gezocht worden naar alternatieve energie.  Zonne-energie stond nog in de kinderschoenen en was in de woningbouw absoluut nog geen issue. Toch dacht mijn pa toen al dat daar de toekomst lag. Ik wil m nu met terugwerkende kracht geen groot visionair noemen, maar dat had hij toch aardig gezien.

Hij zocht contact met kenners en wist een hoop mensen enthousiast te krijgen. De aannemer, de gemeente en verschillende leveranciers zegden hun medewerking toe. Toen het huis werd opgeleverd in december 1980 was het het eerste “rijtjeshuis” in IJsselstein met twee zonnecollectoren op het dak. Hier werd op mooie dagen het douchewater mee verwarmd. Ook was de isolatie tot in de puntjes verzorgd. Verder was, toen ook heel vooruitstrevend, de openhaard aangesloten op de vloerverwarming. Of dat uit oogpunt van het behoud van de aarde zo’n goede zet is geweest durf ik niet te zeggen. Wanneer het bij ons thuis wat afkoelde ging er weer een blok hout op de openhaard, waardoor het in het hele huis behaaglijk werd. In al die jaren heeft hij er een bos ter grootte van de Hoge Veluwe doorheen gestookt. Zijn grootste trots was dat hij nooit een cent heeft betaald voor stookhout. Hij kwam uit de houtverwerkende industrie en met al zijn contacten werd er geregeld een kuubje afvalhout bij ons thuis bezorgd. Hout moest altijd gekloofd of gezaagd worden en daarna keurig in een van zijn houthokken gestapeld worden. Pa had zogezegd een hobby.

Ook was hij jaarlijks weer trots op de eindafrekening van de energie leverancier. Het gasverbruik was een klein percentage van wat alle buren verbruikte. Dat de buren vaak in de stank van het verbrandde hout zaten deed hem niet zo heel veel. Zijn motto, leven en laten leven kwam hem vaak goed van pas.

Ik realiseer me dat het voor mij allemaal een stuk eenvoudiger is. Mede door mensen als mijn pa is zonne-energie nu voor iedereen bereikbaar en relatief eenvoudig te regelen. Ik ga er verder mee aan de slag. Ik ben het ten opzichte van hem min of meer verplicht.

One Reply to “Pionier in de familie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s